A Cappuccino

پشت مارک لباس هام مخفی شدم از ترس ، میترسم کسی رو تو بازیم راه بدم بازیش از من قشنگتر باشه بهش ببازم .

من وقتم رو برای ادمایی که تو levelام نیستن تلف نمی کنم ، این جور ادما معولا باعث رنجش من می شن .

هر وقت خارج این قاعده رفتار کنم به این نتیجه می رسم که اشتباه کردم 

ولی این شامل ادم های که نمی شناسم نمی شه ،اول باید دیگران را شناخت بعد در موردشون نظر داد یا قضاوت کرد . من همیشه دارم می گم که نباید از روی ظاهر ادما در موردشون نظر داد خیلی وقتا ظاهر آدما درونشون رو نشون نمی ده . در نتیجه هیچ وقت level ربطی به ظاهر و لباس و لوازم آرایش نداره، رفتار و حرف های ادما باعث می شه بگم این ها  تو level من نیست که البته بعد از چند بار دیدنشون و معاشرت باهاشون این حرف رو به خودم می زنم و از اون لحظه به بعد باز تغییر خاصی روی رفتار من دیده نمیشه فقط سعی می کنم کم کم ازشون فاصله بگیر ... فاصله هر جور میتونه باشه حتی اگه لازم باشه خونه و محل کارم یا کلاسم رو عوض کنم .

از ادمایی که مبهم صحبت می کنن هم خوشم نمی اد !

همه چیز باید مشخص باشه ، جملات و خیز حرف زدن هم باید کاملا شفاف باشه .

درک کردن ادما به زور امکان ندارد و وقتی کسی درک نمی کنیم نباید برای این کار تلاش کنیم .

+همه ی مادارن و زنان سرزمین من روزتان مبارک .

یک توجیه منطقی برای کارهایم باید داشته باشم .

وقتی این توجیه منطقی وجود ندارد ولی اون کارو انجام بدهم "همیشه" به یک نقطه ختم می شود "شکست"

اصلا اسمم را صدا نکن !

خواب نما شدم ...

تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم
آفتاب روشنم نسبت مکن با آتشم
شعله خیزد از دل بحر خروشان جای موج
گر بگیرد یک نفس در هفت دریا آتشم
چیست عالم آتشی با آب و خاک آمیخته
من نه از خاکم نه از آبم که تنها آتشم
شمع لرزان وجودم را شبی آرام نیست
روزها افسرده ام چون آب و شبها آتشم
اشک جانسوزم اثر ها چون شرر باشد مرا
قطره آبم به چشم خلق اما آتشم
در رگ و در ریشه من این همه گرمی ز چیست؟
شور عشقم یا شراب کهنه ام یا آتشم؟
از حریم خواجه شیراز می آیم رهی
پای تا سرمستی و شورم سراپا آتشم

+ رهی معیری